مطالب مرتبط:
تصاویر | آغاز انتخابات 2020 آمریکا
لالیگا| آغاز مسیر رئال مادرید برای دفاع از قهرمانی با یک تساوی خارج از خانه
روز شمار دفاع مقدس (1) – آغاز جنگ
بهانه های عراق برای آغاز جنگ تحمیلی
سری A ایتالیا| یوونتوس با برد آغاز کرد/اولین 3 امتیاز پیرلو
-61 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
دوشنبه، 31 شهریور 1399 ساعت 08:152020-09-21اجتماعي

حماسه قصر | ناگفته های قصرشیرین؛ شهری که جنگ در آن آغاز شد و به پایان رسید


لوله تانک ها در برق آفتاب می درخشید.

صدها تانک.

بی رحم و مغرور نشسته بودند در بلندی.

در ارتفاعات سیاوانه.

درست بالای سر شهر.

شهرِ تنها نه، آن روزها قصرشیرین، - حماسه قصر ناگفته های قصرشیرین؛ شهری که جنگ در آن آغاز شد و به پایان رسید" لوله تانک ها در برق آفتاب می درخشید.

صدها تانک.

بی رحم و مغرور نشسته بودند در بلندی.

در ارتفاعات سیاوانه.

درست بالای سر شهر.

شهرِ تنها نه، آن روزها قصرشیرین، عروس کرمانشاه بود.

سیاوانه همان بلندی های سرسبزی بود که قصرشیرینی ها در طلوع و غروب هر روز پنهان شدن آفتاب را در پس آن تماشا می کردند.

همشهری آنلاین - محمدصادق خسروی علیا: لوله تانک ها در برق آفتاب می درخشید.

صدها تانک.

بی رحم و مغرور نشسته بودند در بلندی.

در ارتفاعات سیاوانه.

درست بالای سر شهر.

شهرِ تنها نه، آن روزها قصرشیرین، عروس کرمانشاه بود.

سیاوانه همان بلندی های سرسبزی بود که قصرشیرینی ها در طلوع و غروب هر روز پنهان شدن آفتاب را در پس آن تماشا می کردند.

نیمه مرداد 59، شهر نفس های آخرش را می کشید.

توپخانه دشمن اما نفسش چاق بود، می کوبید، می درید و می سوزاند.

بلندی های سیاوانه در آتش درنده ای شعله می کشید و آه از نهاد مردم بی دفاع بلند می شد.

قصرشیرین دیگر نه طلوع داشت، نه غروب و نه آفتابی.

سیاهی دود بود و هرم آتش.

رودخانه اروند جزغاله شده بود؛ با نیزارهایش و با همه کشتزارهایش.

160هزار هکتار مرتع و کشتزار زبانه می کشید.

نخل ها در نخلستان ایستاده می سوختند تا آخرین نفس و تا جایی که آتش را از پای درآورند.

چیزی از جمعیت 100هزار نفری نمانده بود.

همه رفته بودند، اما چندهزار نفر ماندند.

آنها دل از زادگاه شان نمی کندند.

چشم جوان ها از خشم کاسه خون شده بود.

بمانند؟ با دست خالی، جلوی آن همه توپ و تانک، که چه کنند؟ بروند؟ مگر می شود.

مادران شیون می کردند و ضجه شان گوش فلک را کر می کرد.

اصلا چرا تا به حال شهر را ترک نکرده اند؟ جوان ها به رگ غیرت شان برخورده، شال به کمر بسته اند، آماده اند که بروند تا پای مرگ.

آنها جگرگوشه های این مادران بی قرار بودند.

40سال پیش، آن 40 و چند نفر 40سال از آن روزها گذشته.

زن سالخورده ای روبه روی حسینیه نشسته و منتظر است درها باز شود و به روضه برود.

می گوید: پایم را در یک کفش کردم.

ماندم.

آخرش محمدرضا مجبور شد با من بیاید.

مرا رساند به کرمانشاه منزل فامیل مان.

بعد شبانه ترکم کرد و بازگشت.

پسر 17ساله ام را بعد از آن هیچ وقت ندیدم.

-پسرتان شهید است یا مفقودالاثر؟ - هیچ کدام.

او جاویدالاثر است.

شاید محمدرضا جزو آن 40و چند نفر بوده؛ گروهی از جوان ها که روایت مقاومت‎ شان را کارمند بازنشسته اداره برق قصرشیرین نقل می کند: بعثی ها با تانک دورتادور شهر را محاصره کرده بودند.

جاده را بسته بودند و شهر سقوط کرده بود، اما جرأت نداشتند وارد قصرشیرین شوند.

این پا و آن پا می کردند و زبان شان، زبان توپ بود و خمپاره.

با چشم آنها را می دیدیم؛ گاهی چشم در چشم.

اما شهر هنوز زیر پوتین آنها نرفته بود.

سردسته شان یک جوان بود که آن گروه را تشکیل داد.

40و چند نفر بودند.

وارد ژاندارمری و پادگان هایی می شدند که متروکه بود تا مسلح شوند.

همین گروه کوچک 15روز خواب و خوراک را از ارتش بعثی گرفتند؛ شب ها به آنها پاتک می زدند، تانک ها را با نارنجک منفجر می کردند، افسران عراقی را می کشتند و.

.

آنها با این کارها تلاش می کردند تا آنجا که ممکن است اجازه ندهند دشمن وارد شهر شود.

فقط40و چند نفر بودند، اما عراقی ها از دست شان عاجر شده بودند.

آخرش بعثی ها خانواده هایی که در شهر گرفتار شده بودند را جمع کردند در ورودی شهر.

مقابل همین میدان.

حالا 40سال بعد است و از سرنوشت آن 40و چند نفر خبری ندارد.

حسین در میدان مرزبانی ایستاده و آن روزها را به خاطر می آورد: تهدید کردند اگر این مجاهدان را لو ندهید به ازای مرگ یک عراقی یکی از شماها را خواهیم کشت.

همان شب یک افسر عراقی به دست این گروه کشته شد.

فردای آن روز در میدان مرزبانی دوباره خانواده ها را جمع کردند و به آنها پیشنهاد دادند کسانی که از شهر دفاع می کنند را معرفی کنید و گرنه یک نفر را خواهیم کشت.

همه، آنها را می شناختند، اما کلامی نگفتند.

در آخر یک افسر عراقی کودک 5ساله ای را از آغوش مادرش جدا کرد و به رگبار بست.

بعد از این ماجرا، جوانانی که مقاومت می کردند، متوجه شدند جنگ، جنگِ نامردی است و به اجبار عقب نشینی کردند.

وقتی شهر کاملا تخلیه شد، دوباره آمدند و تا پای جان ایستادند.

دهانِ بسته همه از شهر رانده شدند.

نفربرهای دشمن در کوچه پس کوچه ها جولان می دهند.

یک ارتش روی شهر تنها اسلحه کشیده.

اواخر شهریور 59 است.

دشت ذهاب هم سقوط کرده و دشمن هوای تهران در سر دارد.

بعثی ها ظهر سی و یکم شهریور 50 کیلومتر دیگر پیشروی می کنند و به شهرستان سرپل ذهاب می رسند.

پچ پچ می کنند که شام را باید در کرمانشاه اردو بزنند.

نایب و خانواده اش از قصرشیرین به سرپل ذهاب پناه برده بودند.

او وقتی نیروهای نظامی را از فاصله دور می بیند به خانواده اش مژده می دهد که نیروی تازه نفس به سمت مان می آید به زودی به شهرمان، به قصرشیرین بازمی گردیم: خودی نبودند.

اشتباه کردم.

نزدیک که شدند پرچم عراق را دیدیم.

دنیا بر سرمان آوار شد.

آمدند با تانک وسط شهر.

هر جوانی که کارت پایان خدمت سربازی در جیبش بود را تیرباران و شهید کردند.

می گفتند سرباز خمینی است.

همان روز پیرمرد چوپانی را به دیوار دوختند با رگبار دوشکا.

جرمش چه بود؟ به خاطر دوربین شکاری که همراه داشت، او را هدف گرفتند.

فرمانده عراقی که دستور آتش را داد می گفت این مرد جاسوس است.

مثل آب خوردن افراد را به شهادت می رساندند.

درست همان زمانی که قصرشیرینی های جنگ زده در سرپل ذهاب غافلگیر شده بودند، چند افسر تخریب چی دشمن در قصرشیرین سربازان را به خط کرده بودند.

عنوان درس: تخریب با تی.

ان.

تی.

این درسی بود که 100هزار نفر را خانه خراب کرد.

دشمن همه ساختمان های شهر 100هزار نفری را با خاک یکسان کرد؛ جز مهدیه و ساختمان بهداری.

مهدیه را نگه داشتند برای آنکه صدام ملعون در آن نماز بخواند و ساختمان بهداری را برای مداوای نیروهایشان.

اینها را علی اکبر تعریف می کند؛ روستازاده ای که همراه صدها روستایی دیگر به ارتفاعات پناه برده و در خفا شاهد ماجرا بودند.

آن موقع 10 ساله بود: آنجا محاصره شده بودیم؛ 7 شبانه روز.

آن شبی که صدام حسین در مهدیه نماز می خواند، زن جوانی در ارتفاعات در حال وضع حمل بود.

دهانش را گرفته بودند تا جیغ نزند و عراقی ها پیدایمان نکنند.

بچه به دنیا آمد و آن زن جان باخت.

از نسل آفتاب شهریور 59؛ قصرشیرین دیگر سقوط کرده و بعثی ها در شهر رژه می روند.

خیلی ها غافلگیر شده اند و حالا در چنگ عراقی ها هستند؛ زن، مرد، بچه، پیر و جوان.

این جنگ قانون ندارد با اسرا هر جور دلشان بخواهد رفتار می کنند؛ برخی به اسارت می روند، عده ای شکنجه می شوند، گروهی را به ستون می بندند و تیرباران می کنند و گاهی هم بعثی ها از این همه وحشی گری به تنگ می آیند دست از سر عده ای برمی دارند تا بروند به امان خدا.

حرف حساب دشمن، فحاشی و اهانت است.

حاج محمد 80 سال را رد کرده و اینها را مو به مو به خاطر دارد.

او در جمع اسرای شهریور بوده؛ آخرین نفرات.

وقتی خاطرات را تداعی می کند، لرزش دستانش چندبرابر می شود و خشم در چشمان کم سویش می دود: سر جوانمردان زیر چکمه دشمن بود.

با چشم خودم دیدم که عده ای با دست خالی مردانه جنگیدند و شهید شدند.

اسرایی که تاب اهانت را نداشتند، واکنش نشان می دادند، قنداق ها بی رحمانه به سمت شان می رفت، روی زمین که می افتادند، عراقی ها با چکمه سرهایشان را لگد می کردند و بعد تیر خلاص.

با هر شلیک فریاد جیغ و شیون گوش آسمان را کر می کرد.

قیامت بود آن روزها.

آخر دنیا بود.

پشت دروازه شهر که به دشتی بی انتها و سوزان منتهی می شود، نیروهای پراکنده مردمی و نظامی هنوز امید دارند برای نجات قصرشیرین.

مقاومت در بیابان های اطراف شهری که هوای شهریورش 42درجه سانتیگراد را رد می کند و آن هم زیر آتش توپخانه دشمنی که جنون تخریب لحظه ای امانش نمی دهد.

با کدام انگیزه ممکن است! کربلایی احمد به خاطر می آورد که در همین دشت ذهاب که چند کیلومتر با قصرشیرین فاصله دارد، چگونه آدم ها به گلوله بسته می شدند: همه سرباز بودند؛ نظامی و مردمی فرقی نداشت؛ جوان هایی از مشهد، تهران، شیراز، اصفهان و.

.

نخستین بار بود به استان کرمانشاه می آمدند، اصلا نمی دانستند قصرشیرین چه شکل و شمایلی دارد، اما برایش تا پای جان می جنگیدند.

زخمی های قصرشیرین را به بهداری دشت ذهاب می آوردند.

کسی حریف شان نبود، یک مداوای مختصر سرپایی می شدند.

پزشک می گفت اعزام شوند به بیمارستان، اما آنها بازمی گشتند به قصرشیرین تا سنگرها خالی نماند.

تانک های سوخته و رهاشده در دشت ذهاب گواهی تاریخ آن روزهاست؛ یادگار مقاومت جوان هایی از نسل آفتاب؛ یادگار آنهایی که در این دشت بی دفاع از جان مایه گذاشتند تا دشمن را از خاکشان برانند.

حالا فاصله ها زیاد است.

کربلایی احمد و هم نسلانش آن حماسه ها را دیده اند و مثل گنجینه باارزش در سینه از آن محافظت می کنند.

در موردش باغرور و افتخار حرف می زنند و گفتن از آن روزها خسته شان نمی کند.

اما برای نسل جدید این صحبت ها افسانه هایی است که دیگر تکراری شده است.

نسل جدیدی های قصرشیرین، خاطرات شفاهی را به یاد نمی آورند یا دست کم نمی خواهند به یاد آورند.

آنها خواسته هایشان فرق می کند؛ تشنه آبادانی و رفاه هستند.

می گویند: جنگ تمام شد و رفت.

الان چه؟! حالا که جنگ نیست.

این شهر چرا آباد نمی شود؟! غرفه دار بازار عباسی قصرشیرین می گوید: صدها روستا مرده و هنوز زنده نشده.

می پرسم: چرا؟ می گوید: زمین های کشاورزی بعد از جنگ هرگز آباد نشد.

مرزنشین قصرشیرین بعد از 4دهه با یک پنجم جمعیت قبل از جنگ به حیات خود ادامه می دهد؛ یعنی 20هزار نفر.

جنگ زده ها، آنها که رفته بودند سال 71به شهرشان، به قصرشان بازگشتند؛ قصری که سوخته بود.

میرزا ثابت می گوید: خشت روی خشت نبود و تا چشم کار می کرد خاک بود و خاک.

بر خاک سوخته اش بوسه زدیم و برایش سوگواری کردیم.

خیلی ها طاقت این همه ویرانی را نداشتند، با خودشان لج کردند و بازگشتند، اما دل شان تاب نیاورد و دوباره آمدند برای آبادانی.

قصرشیرین ساخته شد بعد از چند سال زحمت، اما هیچ وقت مثل سابقش نشد.

خیلی از جوان ها مهاجرت کرده اند به شهرهای دیگر، اما سالخورده ها مانده اند: مرزداری در خون این مردم است.

آبا و اجداد ما هیچ وقت این خاک را رها نکرده اند.

ما هم دلبسته ایم به این مرز و بوم.

این رودخانه اروند آرام حال ما را خوب می کند.

برای ماها که آن روزهای سخت را دیده ایم و از دست دادن خاک مان را شاهد بوده ایم، جای شکرش باقی است که شهر هست.

اما نسل جدید خواسته هایشان فرق می کند؛ بالاخره 4دهه گذشته و دنبال زندگی آرام هستند.

طباخ قصرشیرین هر روز آفتاب نزده کرکره دکان 9-8متری اش را بالا می دهد و تا نزدیکی ظهر با مگس ها سر و کله می زند.

کله ها در دیگ می جوشند و مشتری یکی در میان است.

طباخ 28ساله است؛ متولد قصرشیرین: مرز به خاطر کرونا بسته شده.

آن روزها بهتر بود، اما الان نصف کله ها به فروش می رسد و باقی روی دستم باد می کند.

با این حال، ضرر نمی کنم.

دخل و خرج روزمره ام تامین شود، کافی است.

کاوه می گوید: 5سال در تهرانپارس پایتخت طباخی کردم و حسابی کارم رونق داشت.

او نتوانست در آن غربت دوام بیاورد: همه خانواده ام اینجا هستند، کجا بروم.

حسین از معدود افرادی است که همه خانواده او در قصرشیرین مانده اند و مهاجرت نکرده اند.

اینجا هر کسی نام خانوادگی اش را بگوید، خاندانش را می شناسند و تقریبا هر خاندان قدیمی در محله ای خاص زندگی می کنند.

از حسین می پرسم: فامیلت در کدام محله هستند.

می گوید: پدر، مادر، برادرم و پدربزرگ و عموهایم در محله بالا هستند.

می گویم: محله بالا کجاست؟ می گوید: گلزار شهدای قصرشیرین! قصرشیرینی ها می گویند در بحبوحه اشغال این شهر حدود 900غیرنظامی زیر آتش دشمن شهید شدند.

امثال حسین هم در این شهر بسیارند؛ جوان هایی که حتی پیشنهادهای وسوسه انگیز کار و تجارت در آن سوی مرز مجاب شان نمی کند دل از دیارشان بِکَنند.

سبزی فروش 35ساله مثل بلبل عربی حرف می زند؛ کپری برای خودش ساخته در گوشه خیابان.

تیغ آفتاب شاخ و برگ های خشک را می درد، حرارت از روی سبزی ها می جوشد و به شکل خط های نامریی کج و معوج بالا می آید.

محمد مثل شمع در حال آب شدن است؛ عرق از تمام جانش سرازیر شده.

مرتب با چفیه پیشانی اش را خشک می کند: شوری چشمانم را می سوزاند.

به خاطر همین کم سو شدند.

این را از خودم درنمی آورم.

چشم پزشک گفت مراقب قطره های عرق پیشانی ام باشم که در چشمم نرود.

سبزی فروش جوان 2سال در نجف بوده، آنجا در یک هتل کار می کرده و به گفته خودش درآمدش 5-4برابر اینجا بوده: قصرشیرین از نجف هم گرم تر است.

آنجا کارم زیر کولر بود؛ سخت هم نبود، اما راستش به دلم نمی چسبید.

برای هر کسی هیچ جای دنیا شهر خودش نمی شود.

اینجا حالم بهتر است.

نه اینکه از این شرایط راضی باشم؛ نه.

معتقدم که حق ما بیشتر از اینهاست.

کلا حق همه جوان های کشورم بیشتر از این است.

اما چه کار کنم در عراق آرام و قرار نداشتم.

لقمه ای در دهان دشمن به گواهی نقشه جغرافیا، بخش زیادی از قصرشیرین در دل کشور عراق است.

مرز خسروی در نوک پیکان است و 15کیلومتر با این شهر فاصله دارد.

محلی ها می گویند یکی از دلایل اصلی سقوط قصرشیرین موقعیت جغرافیایی آن بوده است.

از قصرشیرین تا مرز خسروی صدها روستا وجود داشته که حالا اثری از آنها نیست و بعد از ویرانی احیا نشدند.

در مسیر قصرشیرین به مرز خسروی، ساختمان سوخته ای هست که اطرافش را تانک های جزغاله محاصره کرده اند.

تنها اثری که از جنگ می توان پیدا کرد همین ویرانه سیاه است که روی تپه ای بیرون قصرشیرین، آوارش، وحشت غریبی در دل ها می ریزد.

همزمان با حمله عراق، این ساختمان یک بیمارستان در حال تاسیس بود؛ بیمارستانی که هیچ گاه بیمارستان نشد، هرگز بیماری به خود ندید؛ چون خمپاره ها امانش ندادند.

مرز برهوت است.

هیچ عابری در آن تردد نمی کند و کامیون ها تا چند کیلومتر صف کشیده اند.

در محموله ها همه چیز پیدا می شود؛ میوه و تره بار، میلگرد، شیشه، چای، پارچه و.

.

راننده یکی از کامیون ها می گوید: اجازه نمی دهند وارد کشور عراق شویم.

آنها لب مرز محموله ها را بار کامیون های خودشان می کنند و می روند.

در مرز خسروی مرد میانسالی به نام علی شرف تعریف می کند که 7 ماه قبل از اشغال کامل شهر، قصرشیرین بارها بمباران هوایی شد: جنگ در این شهر 8-7 ماه زودتر شروع شد.

قصرشیرین مثل لقمه ای بود در دهان دشمن.

برای اشغالش می توانست از همه 180کیلومتر مرز مشترک استفاده کند که این کار را هم کرد.

می خواهم بگویم یک دفعه چشم باز کردیم و دیدیم دورتا دورمان عراقی است.

آن موقع 10ساله بودم.

صدها تانک با هزاران نیروی تا دندان مسلح، جلوی چشمان مان از روی تفنن آدم ها را به تیر برق می بستند و تیرباران می کردند.

می دانید چه بر سر ما بچه ها می آمد؛ زهره ترک می شدیم؛ زهره ترک به معنای واقعی.

با چشم خودم دیدم که یک کودک و یک دختر جوان از ترس مردند.

دشت سکوت قصرشیرین 2بار اشغال شد.

نیمه مرداد 59، اوایل جنگ شهر سقوط کرد و یک سال بعد 20فروردین 60آزاد شد.

بعد از آن قصرشیرین پایگاه نظامی بود.

جنگ هنوز ادامه داشت و فرصتی برای آبادانی وجود نداشت؛ با این حال تعداد کمی از مردم به شهر بازگشتند.

سال 67، 6روز بعد از امضای قطعنامه 598و اعلام آتش بس، مردم آرام آرام به شهر بازمی گشتند که منافقین با پشتیبانی صدام به کشور حمله کردند.

قصرشیرین دوباره اشغال شد و نیروهای دشمن در اندک زمانی تا 145کیلومتر به خاک کشور نفوذ کردند.

آنها ایرانی بودند، اما هم پیمان دشمن.

عباسی از نیروهای مردمی قصرشیرین است .

او ورود منافقین را اینطور ترسیم می کند: از 5هزار نفر بیشتر بودند.

صدها تانک، نفربر، آمبولانس و اتوبوس، ارتش بزرگی تشکیل داده بود.

نیروی هوایی عراق هم از آنها پشتیبانی می کرد.

میگ ها (جنگنده) سایه انداخته بودند روی شهر و منافقین با بمباران آنها بدرقه می شدند.

قصرشیرین سریع سقوط کرد.

وقتی این ارتش به دشت ذهاب رسید، باور کنید جای سوزن انداختن نبود.

هر کسی که محاسن داشت را به شهادت می رساندند.

از چنگ دشمن فرار کردم و خودم را به سرپل ذهاب رساندم.

مردم باخبر شده بودند و آماده برای مقاومت.

به آنها گفتم که ریش ها را بتراشید و گرنه تیرباران می شوید! فریاد می زدند برای آزادی ما آمده اند؛ آن هم با توپ و تانک.

هر کسی مخالفت می کرد، فاتحه اش خوانده بود.

یادم هست حرف های مردم خیلی از منافقین را دچار تردید کرده بود.

منافقین ظرف مدت کوتاهی شهرهای قصرشیرین، سرپل ذهاب، کرند غرب و اسلام آباد غرب را اشغال و تخریب کردند.

آنها به سرعت از مسیر بزرگراه به سمت کرمانشاه در حال پیشروی بودند.

عباسی همراه تعداد زیادی از مردم، اسلام آباد غرب را ترک کردند و به تنگه چهارزیر رسیدند که 30کیلومتر با کرمانشاه فاصله دارد: در اتفاعات چهارریز پناه گرفتیم و منافقین به دشت رسیدند.

همه دشت پر از نیرو و خودروهای نظامی شده بود.

ما از بالا شاهد بودیم که ارتش ایران چطور آنها را بلعید.

نیروهای ارتش و سپاه از پشت سر دشمن هلی برن(پیاده شدن نیرو از بالگرد) کردند.

بعد هوانیروز تانک ها را بمباران کرد.

بالای آن ارتفاعات، تماشای چنین صحنه هایی غرورآفرین بود.

منافقین که قرار بود 48ساعته به تهران برسند، نتوانستند از تنگه چهارریز عبور کنند و زمین گیر شدند.

دشمن متواری شده بود.

آنها قرص هایی همراه داشتند که بعد از شکست از آن استفاده کردند؛ قرص هایی که بین مردم به عنوان قرص مرگ معروف شده بود و به محض خوردن آن می مردند.

بعد از این عملیات که به مرصاد معروف است، دشت پر از جنازه بود؛ جنازه منافقانی که خودکشی کرده بودند.

بعد از عملیات مرصاد در هشتم مرداد 67جنگ تمام و قصرشیرین دوباره آزاد شد.

حالا تنگه مرصاد با تانک های سوخته و بالگردهایش یادگار آن روزهاست.

دشت وسیع مرصاد سکوت پرمعنایی دارد؛ انگار صدای گلوله باران را در دلش حبس کرده باشد.


کلید واژه ها: بلندی - تانک - ارتفاعات - آن روزها - آفتاب - کرمانشاه - شهری - درست - لوله - پایان - حماسه - همان - عروس - آنلاین - همشهری - تماشا - خسروی - غروب - طلوع

آخرین اخبار سرویس:
محوطه باستانی عباس آباد بهشهر

لایحه رتبه بندی معلمان به دولت ارائه شد

کیفیت هوای تهران « قابل قبول» است

پیش بینی جو پایدار و افزایش آلاینده ها در خوزستان

مرحله دوم حفاظت و مرمت کاروانسرای ایری ورزقان به پایان رسید

زیباترین مکان های شگفت انگیز دنیا + تصاویر

کاهش 1.6 درصدی تردد در جاده های کشور/محدودیت ترافیکی در محور هراز

ثبت 5 روز هوای ناسالم برای گروه های حساس طی هفته گذشته

ثبت 5 روز هوای ناسالم برای گروههای حساس طی هفته گذشته

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

وضعیت آب و هوا، امروز 8 آبان 99 / افزایش آلودگی هوا تا اواسط هفته آینده

کیفیت هوای تهران روی مدار سلامت

زیباترین مکان های باور نکردنی و شگفت انگیز دنیا + تصاویر

آلودگی هوا باعث تشدید ویروس کرونا می شود

توزیع 200 بسته معیشتی و کمک آموزشی در اندیمشک

جدول شماره 55 مدرسه تلویزیونی ایران اعلام شد

هوای تهران سالم است/ ثبت 5 روز هوای ناسالم طی هفته گذشته

هوای شهرهای صنعتی آلوده تر خواهد شد

آموزش 60 نجاتگر هلال احمر و 60 آتش نشان برای تشکیل تیم جست وجو

وضعیت هوای اصفهان با سردترین نقطه استان به میزان 1- درجه سانتی گراد

کرونا جان یک معلم دیگر را در ایذه گرفت

آخرین وضعیت کیفیت هوای پایتخت

بهسازی معابر منطقه 15 با آسفالت مناسب

«قلعه کوچک»، نام دیر آشنای محله قلهک

 پیش بینی وضعیت جوی و دریای آرام برای هرمزگان

امشب ماه در دورترین فاصله با زمین است

هوای شهر های صنعتی آلوده تر خواهد شد

تردد روان در محورهای شمالی کشور

آخرین وضعیت کیفیت هوای پایتخت

هوای استان های ساحلی گرم و شهرهای صنعتی آلوده تر می شود

ارائه خدمات به 6500 یزدی در طرح «آمران سلامت»

بذار گرفتگی غروب تو چشات بیفته

آخرین وضعیت کیفیت هوای پایتخت

آشنایی با گیاهان آپارتمانی سایه دوست

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

آغاز مراحل ساخت درمانگاه جزیره هنگام با حضور استاندار

هوای پنج منطقه مشهد آلوده شد

هوای شهرهای صنعتی آلوده تر خواهد شد

برگزاری جشنواره «علمدار» در کهگیلویه وبویراحمد

دریاچه توشن؛ تقابل جنگل و دریا

آغاز مرحله نوین عملیات ضدعفونی اماکن عمومی پاکدشت

شهردار: کرمان به سمت شهر هوشمند پیش می رود

افزایش دما در نوار شمالی کشور/ شهرکرد سردترین مرکز استان

افزایش آلودگی هوا در شهر های پرجمعیت و صنعتی

مدیرکل استاندارد: 693 آسانسور در کرمان بازرسی شد

هوای تهران قابل قبول است

کیفیت هوای اصفهان ناسالم و در نجف آباد خطرناک است

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

13 آبان از طریق فضای مجازی برای دانش آموزان بازخوانی شود

افزایش آلودگی هوا در شهرهای صنعتی و پرجمعیت کشور

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

پدر شهید زارع آسمانی شد

مدرسه تلویزیونی ایران

هوای شهرهای صنعتی آلوده تر خواهد شد/ افزایش 4 تا 7 درجه ای دمای هوا

وزش باد و هوای نیمه ابری در راه آذربایجان غربی

اجرای 35 طرح راهسازی و حمل و نقل ریلی و جاده ای در فارس

تنزل قراردادهای کار به 1 ماه یعنی فاجعه/ حال درمان کارگران خوب نیست

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

افزایش آلودگی هوا در شهرهای پرجمعیت و صنعتی

هوای تهران در مرزآلودگی/بیشترین و کمترین دمای هوا در روزجاری

تمدیدآموزش غیر حضوری 8 شهرستان خراسان جنوبی

کرونا جان یک معلم دیگر را در ایذه گرفت

اطلاعیه جدید تمدید تعطیلی آموزش حضوری در مدارس استان بوشهر

فرسایش خندقی خاک یکی از عوامل مهم در تخریب اراضی کشاورزی جنوب سیستان وبلوچستان

جاده رویایی خلخال به اسالم

بهبود خدمت رسانی در سایه امنیت محقق می شود

مهارت های ارتباطی خانواده در شرایط کرونایی

افتتاح دبیرستان خیرساز در بستان

اجرای طرح همکلاسی مهربان در اندیمشک

کرونا برنامه های پرورشی مدارس را تعطیل نکرد

چهار هزار میلیارد ریال صرف تامین تجهیزات هنرستان های کشور می شود

غبارخیزی 43 درصد تالاب های ایران/ خروس جنگی پلیس را کشت

مدرسه تلویزیونی 9 آبان

تداوم پایش های زیست محیطی در شناگاه های مازندران

25 درصد دانش آموزان لرستان دسترسی به اینترنت ندارند

در بسته اخبار کوتاه امروز سیستان و بلوچستان

شهرداری از طریق سامانه اصفهان نما مشکلات شهروندان را رفع می کند

2 هزار و 151 نفر در قزوین از طریق کاریابی ها به کارگماشته شدند

پیشنهاد نصب پلاک وضعیت ایمنی روی ساختمان ها

تنگه «رغز»؛ عروس دره های فارس

محدویت های تردد در بهشت زهرا(س) همچنان پابرجاست

جدول پخش مدرسه تلویزیونی جمعه 9 آبان در تمام مقاطع تحصیلی

بسیج دانش آموزی گامی مهم در تربیت دانش آموزان آرمانگرا است

برنامه درسی 9 آبان ماه مدرسه تلویزیونی

برنامه درسی 9 آبان ماه مدرسه تلویزیونی

عملا اقدامی برای کاهش آلودگی هوا نشده است

اندرزگاهی که مربی قرآن تربیت می کند

جاذبه های لطیف حیات وحش

عملا اقدامی برای کاهش آلودگی هوا نشده است

عملا اقدامی برای کاهش آلودگی هوا نشده است

بسیج دانش آموزی گامی مهم در تربیت محصلانی دانا و بانشاط است

کلاس های مجازی تئاتر بر کاهش اضطراب کودکان موثر است؟

تجربه مجازی و اما و اگرهایش

روشی برای بیدار شدن در ساعت دلخواه بدون زنگ هشدار

کرونا جان یک معلم دیگر را در ایذه گرفت/ اعلام مخالفت آموزش وپرورش ایذه با تعطیلی مدارس کرونایی/ یکی از معلمان: چرا شرایط مدارس شهری و روستایی باید تفاوت داشته باشد

انضباط شهری پیرامون حرم مطهر/ ترافیک هسته مرکزی آرام سازی می شود

کاهش آلودگی هوا با طرح نوسازی ناوگان حمل ونقل عمومی

جدول زمانی آموزش تلویزیونی دانش آموزان جمعه 9 آبان

حماسه قصر | ناگفته های قصرشیرین؛ شهری که جنگ در آن آغاز شد و به پایان رسید

حماسه قصر | ناگفته های قصرشیرین؛ شهری که جنگ در آن آغاز شد و به پایان رسید